Epizod 6 : " Po prostu... Hate"

Część opowiadana z punktu widzenia Hate.

----------------------

Kryształowe Królestwo... Miejsce gdzie ludzie żyją w szczęściu i harmonii... Nie grozi tu nikomu samotność i smutek... Raj!

Wybaczcie... To wszystko bzdury..

Ta piękna kraina jest od podstaw wypełniona złem... Złem i nienawiścią. Nikt nie wie jakie mroczne sekrety przed światem chowa niby wielkoduszna królowa...  Ludzie nie wiedzą, że w murach pięknej kryształowej wierzy tkwi więziona dziewczyna... Skazana od urodzin na samotność, ból i nienawiść...

Mizuki... Tak się zwie... A ja narodziłam się by trwać przy niej dniami i nocami... Trzymam w sobie wszystkie negatywne uczucia, które płyną w Mizuki... Narodziłam się tylko dla niej, dlatego nie opuszczę jej mimo wszystko...

Pojawiłam się przy niej, dzień po tym jak powróciła od demonów. Leżała na swym łóżku głową w poduszce i płakała. Czułam jej żal i nienawiść do królowej.

- Mizuki.... - szepnęłam.

- Choć tak bardzo próbuję o nich nie myśleć... Nie potrafię.. -  wykrztusiła łamiącym się głosem.

Spoglądałam na nią. Nie rozumiałam  jej, tak jak zazwyczaj. Cóż dla mnie nic nie ma znaczenia, ona jest po prostu mą przeciwnością. Podeszłam bliżej i usiadłam przy niej.

- Musisz stąd uciec

Spojrzała wtedy na mnie ze łzami i opuściła głowę

- Nie mam nawet dokąd... Nie mam domu jak ty...

Ja też go nie mam - pomyślałam tylko. Mimo, że niezbyt to lubiłam przytuliłam ją.

- Hate...

- Martwię się o ciebie...

- Przepraszam..

- To wszystko wina tej królowej... Nienawidzę jej...

Nie odpowiedziała na to spojrzała w bok

- Muszę przyzwyczaić się do tego, że spędzę tu całe życie...

W tym momencie poczułam w sobie narastającą nienawiść, odsunęłam się od niej.

- Nie pozwolę na to!

- Hate!

- Nie pozwolę byś była jak niewolnik!

Fakt nie byłam dobrą osobą.. Jednak nie chciałam by właśnie ona, osoba przez którą tu jestem była poniewierana całe życie... Chciałam by walczyła o siebie skoro miałam ją zawsze znosić.

- To co mam niby robić?

- Uciec! - wrzasnęłam z żyłką

- Dokąd?

- Gdziekolwiek..  Nawet pod most... Już tam lepiej sobie poradzisz...

Westchnęła.

- Najważniejsze, że byłabyś wolna!

- Wolna... - wyszeptała i uśmiechnęła się smutno - Wiesz... Wspaniale się czułam u nich..

- He? - przechyliłam głowę w bok - U nich? Mówisz o tych demonach?

Przytaknęła

- Czułam się bezpiecznie...

- Możesz do nich odejść - powiedziałam bez namysłu. Co ja mówię? Jeśli odejdzie nie będzie już tylko moja - pomyślałam wkurzona

- Odejść? - zerknęła w bok po chwili pokręciła głową - Nie, pewnie mnie nienawidzą... Przez to co się stało...

Odetchnęłam z ulgą. Ona nawet nie zauważyła tego, wpatrywała się w dal swym zamyślonym wzrokiem.

- Mizuki? Co się tam jeszcze zdarzyło?

- Ja... Poczułam takie ciepłe uczucie gdy z nim rozmawiałam...

- Z nim? Ciepłe uczucie? - Otworzyłam szeroko oczy

- Nie wiem co to... Zresztą nieważne... Nienawidzi mnie...

Ruszyłam do okna

- Pójdę już... Wrócę jutro.

- Dobrze...

Obróciłam się ostatni raz w jej stronę i lekko uśmiechnęłam. Po chwili zniknęłam.

Pojawiłam się na polanie poza granicami zamku, z widokiem na morze. Za horyzontu widać było ziemię.

- Zakochała się - burknęłam i kopnęłam ze złości kamień. - Cholera... Mimo, że tyle jej mówiłam! - kopałam inne gotując się ze złości po chwili ochłonęłam. - Ale chyba nie zorientowała się - uśmiechnęłam się sama do siebie - Cóż to dzieciak... - przede mną pojawiły się skrzypce.

W jedną rękę wzięłam je i przyłożyłam do szyi, w drugiej ręce pojawił się smyczek. Po chwili zaczęłam grać na nich jedną z melodii, których się nauczyłam. Na prawdę to polubiłam.

Nagle poczułam za mną mroczną aurę obróciłam się szybko w tamtym kierunku z chłodnym spojrzeniem a tam ujrzałam chłopca, demona. Miał czarne włosy sięgające za szyję i czerwone oczy. Spoglądał na mnie ze złośliwym uśmiechem.

- Usłyszałem tę melodię i musiałem zobaczyć co to... Nie spodziewałem się, że cię tu spotkam... - podszedł bliżej

- My się znamy? - spytałam zdziwiona

- Ojj już się nie pamięta.... - w jego dłoni pojawił się miecz - Przez ciebie mój ojciec nie żyje...

- Twój ojciec? Co? - popatrzyłam poirytowana.

- Giń! - zaatakował mnie szybko

W moich dłoniach zamiast skrzypiec pojawił się miecz zatrzymałam jego atak

- Nie wiem o czym gadasz ! - wrzasnęłam wkurzona - Ale w tym przypadku jestem niewinna

- Oj Mizuki... Nie kręć gdybyś się u nas nie pojawiła to by żył...

- Mizuki? - zdziwiłam się - Nie jestem Mizuki...

Przyjrzał mi się i zdziwiony schował miecz

- Aj  pomyliłem kobiety... Podobne jak dwie krople wody

- Jakiś idiota...

- No.. No.. ale ta jest jakoś bardziej...

Kopnęłam go w krok, tak że padł. Usiadłam na nim

- ZBOK!

- Ah! Słodka!

Znowu go kopnęłam

- Piękna!

- Tracę energię na ciebie... - mruknęłam zeszłam z niego i ruszyłam

- To kim jesteś... Jesteś tak podobna... Tyle że... mroczna aura?

Spojrzałam na niego bez uczuć

- Hm... Interesujące...  Jesteś jej siostrą?

- Tak jakby...

- Jestem Anubis, a ty?

- A po co ci to?

- No wiesz... Jak zabiję ją to cię pocieszę...

Przyłożyłam mu miecz do szyi

- Nie zbliżaj się do niej!

- Oho?

- Bo pożałujesz....

- Nie boję się - zniknął, a gdy się pojawił stał za mną. Polizał mnie po uchu.

Zadrżałam z obrzydzenia i kopnęłam go odrzucając

- Spadaj!

Wyśmiał mnie

- Mówię ostatni raz... Zostaw Mizuki.. Nie jest niczemu winna!

- Robię co chcę... - zaśmiał się i przytulił mnie - Również mogę sprawić, że będziesz moja

- A fuj... - skrzywiłam się - Weź przestań.. Słabo mi...

- Słabo? Z miłości?

- Z mdłości od twojego głupiego gadania...

- Jesteś nieuprzejma...

- A czegoś się spodziewał? Zaczepiasz mnie, walczysz a na koniec obściskujesz...

Machnął ręką

- I na co ja to mówię... - mruknęłam.

- Zależy ci na Mizuki? - spytał nagle

- Oczywiście... - odpowiedziałam bez namysłu.

- Więc niech zostanie gdzie jest i się wychyla.. Bo inaczej na pewno skorzystam z okazji...

Milczałam

- Mówię to tylko dlatego, że cię nawet lubię i ostrzegam jak coś...

- Lubisz? - zerknęłam z grymasem

- Gdybym nie lubił nie mówiłbym nic takiego... - dotknął mnie po włosach. Nagle pocałował w policzek.

Zdziwiona tym nawet nie zdążyłam zareagować gdyż szybko się odsunął i ruszył

- Nawet smaczek masz słodki...

- I-Idiota! - krzyknęłam za nim zbulwersowana.

- Zobaczymy się... Już wkrótce - zniknął.

Spoglądałam w miejsce gdzie stał

- Mizuki.... Ochronię ją - powiedziałam poważnie zwijając rękę w pięść... - Jest tylko moja... i tylko moja...

Ukucnęłam na ziemi zaszokowana mymi słowami.

- Ochronię? Moja? Co ja plotę… - wykrztusiłam i złapałam się za głowę zdenerwowana - Ja... Kocham? - wyszeptałam, kładąc dłoń na klatce piersiowej z szeroko otwartymi oczami - Ja kocham ją i.. i nienawidzę... - po mych policzkach spłynęły łzy. Nagle przypomniało mi się jak Anubis spytał o moje imię, dotknęłam policzka - Po prostu... Hate...